Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2010/11956 K.2011/14230

Davacı ... tarafından, davalı ... ve ... aleyhine 07/07/2008 gününde verilen dilekçe ile hakaret nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 02/04/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalılar vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların diğer temyiz itirazına gelince;

Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davacı ve davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıların kendisine karşı hakaret eylemleri nedeniyle tazminat talebinde bulunmuş; mahkemece, davalıların eylemleri nedeniyle davacı lehine ayrı ayrı tazminata karar verilmiş ancak, davalılar vekili lehine tek bir vekalet ücretine hükmedilmiştir.

Karar gününde yürürlükte bulunan Avuktlık Asgari Ücret Tarifesinin 10/1,2. maddeleri uyarınca; manevi tazminat davalarında avukatlık ücreti, hüküm altına alınan miktar üzerinden tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir . Davanın kısmen reddi durumunda, karşı taraf vekili yararına Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümüne göre hükmedilecek ücret davacı vekili lehine belirlenen ücreti geçemez.

Davacının istemi, herbir davalıdan ayrı ayrı tazminat ödetilmesi istemine ilişkin olup, davalıların davacıya yönelik eylemleri de farklıdır. Şu durumda, davalılar yararına yukarıda açıklanan Tarife gereğince ayrı ayrı vekalet ücreti takdir edilmemiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası’nın 438/son maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.