Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2010/13093 K.2010/13104

Davacı ... ve diğeri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ... Seyahat Tur. Oto. Pet. Ürün. Gıda İnş. Tic. San. Ltd. Şti. aleyhine 18/04/2007 gününde verilen dilekçe ile mirasbırakandan kalan minibüs hattından kaynaklanan tazminatın ödetilmesinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne ilişkin 13/05/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; davacılar, mirasbırakanlarının ölümüne kadar davalı şirketin çalıştığı ...-Elazığ hattında minibüsü ile yolcu taşımacılığı yaptığını, mirasbırakanın ölümünden sonra davalının hat konusunda kendilerine bilgi vermediğini, hattın işletilmemesi nedeniyle gelir kaybına uğradıkları gibi hat bedelinin terekeye dahil edilmemesi nedeniyle de zarara uğradıklarını belirterek, davalının tazminat ile sorumlu tutulmasını istemişlerdir.

Yerel mahkemece hat bedeline ilişkin istemin bir bölümü kabul edilmiş; gelir kaybına yönelik istemi ise reddedilmiştir.

Dosyada bulunan ... Ticaret Odasının yazısında minibüs hat bedelinin 70.000,00 TL ile 80.000,00 TL arasında olduğu belirtilmiştir. Bu durumda hat bedelinin ortalama 75.000,00 TL olarak kabul edilip davacıların toplam miras payı olan 5/8’inin karşılığı 46.875,00 TL’nin davalıdan alınmasına karar verilmelidir.

Yerel mahkemece açıklanan yön gözetilmeyerek, hat bedeli 80.000,00 TL olarak kabul edilip davacıların miras payları da yanlış hesaplanarak davalının 60.000 TL ile sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince kararın düzelerek onanması uygun görülmüştür.