Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2010/13722 K.2012/1789

BORÇLAR KANUNU (818) Madde 45

BORÇLAR KANUNU (818) Madde 42

"İçtihat Metni"ÖZET: KURAL OLARAK KARDEŞLERİN BİRBİRİNE KARŞI BAKIM ÖDEVİ YOKTUR. ANCAK EYLEMLİ VE DÜZENLİ OLARAK YARDIM EDEN KARDEŞ, DİĞER KARDEŞİN DESTEĞİ SAYILIR. EYLEMLİ OLARAK DESTEK OLUNDUĞU YA DA İLERİDE DESTEK OLUNACAĞI YÖNÜNDE BİR KANIT GETİRİLEME­DİĞİNDEN ÜVEY KARDEŞ YARARINA MADDİ TAZMİNATA HÜKMEDİLME­MESİ GEREKİR.

(818 s. BK m. 42, 45)

Davacı Cemil ve diğerleri vekili tarafından, davalı M.Sıddık ve diğerleri aleyhine 18.04.2008 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama so­nunda; davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine dair verilen 15.06.2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar ve davacılar vekilleri taraf­larından süresi içinde istenilmekle, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar ve­rildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacıların tüm, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince; dava trafik kazası sonucu ölüm nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacılar ve davalılardan M.Sıddık, Ercan ve Mustafa tarafından temyiz edilmiştir.

Davaya konu olayda; ölenin üvey kardeşi davacı Kader yararına des­tekten yoksunluk nedeniyle maddi tazminata hükmedilmiştir. Kural olarak kardeşlerin birbirine karşı bakım ödevi yoktur. Ancak eylemli ve düzenli olarak yardım eden kardeş, diğer kardeşin desteği sayılır. Somut olayda eylemli olarak destek olunduğu ya da ileride destek olunacağı yönünde bir kanıt getirilmemiştir. Mahkemece, soyut biçimde destek ilişkisinin varlığının kabulü ile üvey kardeş yararına da maddi tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiş; kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.