KÜNYE
4. Hukuk Dairesi 2010/3293 E., 2011/4702 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 26 Nisan 2011
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
315 kelime·2 dk okuma
Davacı ... ve ... (kendilerine asaleten çocukları...'e velayeten) vekili Avukat ... tarafından, davalı Tedaş Genel Müdürlüğü aleyhine 02/03/2007 gününde verilen dilekçe ile taksirle ölüme neden olma eylemine dayalı destekten yoksun kalma tazminatı ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 02/04/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı Vangölü EDAŞ vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.
2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, elektrik çarpması nedeniyle desteğin ölümünden dolayı uğranılan ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.
Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 413 ve izleyen maddelerinde düzenlenmiş bulunan yargılama giderleri, aynı Yasa'nın 417. maddesi gereğince haklılık oranında davanın taraflarına yükletilir. Davacıların isteminin bir bölümü kabul edildiğine göre davacıların yaptığı yargılama giderlerinin reddedilen tutar oranında üzerlerinde bırakılması gerekir.
Yerel mahkemece açıklanan yasal düzenleme gözetilmeyerek, yargılama giderlerinin tamamından davalının sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.
Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, E. 2010/3293, K. 2011/4702, 26 Nisan 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama