Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2010/4025 K.2011/3690

Davacı ... Bakanlığı vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 24/07/2002 gününde verilen dilekçe ile haksız eyleme dayalı maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 27/03/2007 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar ..., ..., ..., ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, milli park alanında ördek avlanması nedeniyle uğranılan maddi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istem kabul edilmiş; Karar, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Dosya içeriğinden ve idare tarafından düzenlenen tazminat raporundan; 1 tane boz ördek bedeli 25,00 TL olmak üzere avlanan 60 tane boz ördek bedeli olarak 1.500,00 TL tazminat hesaplanmış ve 2783 sayılı Milli Parklar Yasası'nın 20. maddesi uyarınca bu tutar bir misli artırılarak, davalıların 3.000,00 TL maddi tazminat ile sorumlu tutulmalarına karar verilmesi istenmiş ve yerel mahkemece de istem kabul edilmiştir.

2783 sayılı Milli Parklar Yasası'nın 20. maddesinde “6831 sayılı Orman Kanunu ile 3167 sayılı Kara Avcılığı Kanunu ve 1380 sayılı Su Ürünleri Kanununda yasaklanan fiillerin bu kanunun uygulandığı yerde işlenmesi halinde cezalar bir misli artırılarak hükmolunur.” biçiminde düzenleme yer almaktadır. Ne var ki, maddede açıkça cezaların bir misli artırılacağından söz edilmiş olduğundan, ceza niteliğinde olmayan tazminat tutarı bir misli artırılarak karar verilemez.

Yerel mahkemece açıklanan yön gözetilmeyerek, davalıların artırılan tutardan sorumlu tutulmuş olmaları usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.