Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2010/4351 K.2010/5814

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... İşletme Müdürlüğü aleyhine 23/05/2006 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 27/03/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince; a)Dava, araca haksız olarak el konulması nedeniyle uğranılan zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, 6831 sayılı Orman Yasası kapsamında aracına el konulduğunu, yapılan yargılama sonunda aracın geri verilmesine karar verildiğini, aradan geçen sürede kazanç kaybına uğradığını ve aracında da zarar meydana geldiğini ileri sürerek, uğradığı maddi zararın ödetilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davacının da bölüşük kusuru bulunduğu benimsenerek, belirlenen zarardan ¼ oranda indirim yapılıp istemin bir bölümünün kabulüne karar verilmiştir.

Davacı 1973 model aracını dava dışı kişilere kiraya verdiğini, kiraya verdiği kişiler hakkında 6831 sayılı Orman Yasası gereğince 01.02.2000 günlü suç tutanağı düzenlenerek araca el konulduğunu, ceza yargılaması sonunda aracı kiraya verdiği kişilerin cezalandırıldığını, ancak aracın zor alımına (müsaderesine) ilişkin istemin reddedildiğini ve kararın kesinleştiğini ileri sürmüştür.

Davacı aracını dava dışı kişilere kiraya vermiş, kiraya verdiği kişilerin işledikleri suç nedeniyle araca el konulmuştur. Kiracı, kiralayana kira süresi sonunda kiralananı aynen geri vermekle yükümlüdür. Kiracı olan dava dışı kişiler, işledikleri suç nedeni ile aracı geri veremediklerine göre davacının kazanç kaybından da dava dışı kiracılar sorumludurlar. Davacı, 6831 sayılı Orman Yasası uyarınca yasal haklarını kullanmadığı gibi olaydan sonra ve ceza yargılaması aşamasında aracın kendisine geri verilmesi için davalı idareye herhangi bir başvuruda da bulunmamıştır. Bu durumda, kendi kusurlu eylemi nedeniyle uğradığı kazanç kaybına ilişkin tazminat isteminin reddine karar verilmesi gerekir.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilmeyerek, yerinde olmayan gerekçeyle, davalının kazanç kaybına ilişkin zarardan sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

b)Araç hasarına ilişkin tazminat istemine gelince; dosya içeriğinden, davacının 01.02.2000 günü el konulan aracı ile nakliyecilik yaptığına ilişkin vergi kaydının bulunduğu ve aracına el konulduğunu davacının bildiği anlaşılmaktadır. Kiraya verdiği aracın kendisine teslim edilmesi için ceza yargılaması sırasında herhangi bir istekte bulunmayan ve nakliyecilik işi yaptığını ileri süren davacının, aradan geçen sürede aracına ne olduğunu araştırmaması yaşamın olağan akışına uygun değildir. Davacının bu savsaması bölüşük kusur kabul edilerek, belirlenen tazminat tutarından yapılan ¼ orandaki indirim azdır.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, daha üst düzeyde bir oranda indirim yapılmamış olması doğru olmadığından karar bu nedenle de bozulmalıdır.