Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2010/6013 K.2011/6317

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 24/01/2007 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası nedeniyle tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/02/2010 günlü kararın Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne ve miktar itibariyle duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacılar, davalının tam kusurlu olarak, sürücüsü olduğu araç ile içinde bulundukları araca çarpması nedeniyle yaralandıklarını belirterek, davalının maddi ve manevi tazminat ile sorumlu tutulmasını istemişlerdir.

Davalı ise, yeşil ışıkta geçtiğinden olayda kusuru bulunmadığını, olay yerinde keşif yapılarak kusur durumunun belirlenmesini, olay nedeniyle hafif sıyrıklarla yaralanan davacıların istemin çok fazla olduğunu, araç hasarına ilişkin tazminatın uygun olmadığını ve faiz başlangıcının hatalı olduğunu ileri sürerek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Yerel mahkemece, olay nedeniyle üçer gün iş ve gücünden kalacak biçimde yaralanan davacılardan ... ile ... yararına takdir edilen 2.000,00’er TL manevi tazminat ile beş gün iş ve gücünden kalacak biçimde yaralanan diğer davacı ... yararına takdir edilen 5.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 29.11.2003 gününden itibaren yürütülecek yasal faizi ile davalıdan alınmasına karar verilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O

halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayda, davacıların yaralanma biçimi ve dereceleri, olayın meydana geldiği tarih ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacılar yararına takdir edilen manevi tazminat tutarları fazladır.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, davacılar yararına daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmemiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.