Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2011/12386 K.2012/14924

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 01/07/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 31/03/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ...'nın tüm temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalı ...'nın temyiz itirazına gelince:

Asıl ve birleşen dava, haksız fiil nedeni ile uğranılan maddi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı ... ve davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı ...'na ait cezaevi inşaatı sırasında, diğer davalı ... tarafından izin verilmesi üzerine, taşınmazına hafriyat dökülmek ve yol olarak kullanılmak sureti ile zarar verildiğini belirterek zararın davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalı ..., davacıya ait taşınmazın bir bölümünü, taşınmazların sınırlarının yanlış bilinmesi nedeni ile, bir süre tarla olarak sehven kullandıklarını ancak taşınmaza hafriyat dökülmesi hususunda herhangi bir işlem ya da eylemlerinin olmadığını savunmuştur.

Mahkeme, davacıya ait olan taşınmazın, cezaevi inşaatı sırasında kullanılmasına davalı ...'nın izin verdiği gerekçesi ile; bu davalıyı da zarardan sorumlu tutmuştur. Her ne kadar taşınmaza stabilize malzeme dökülerek yol olarak kullanılmış olması nedeni ile, taşınmazın zarar gördüğü sabit ise de; taşınmazın kullanılmasına adı geçen davalı tarafından izin verildiğine ilişkin dosyada herhangi bir bilgi, belge ve kanıt bulunmamaktadır. Bu davalı hakkındaki davanın ispatlanamadığından reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile aksi yönde hüküm kurulması doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.