Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2011/14440 K.2012/15899

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vd. aleyhine 18/12/2007 gününde verilen dilekçe ile rucüen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 17/06/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ile davalılar tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan davacının temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesinin birinci fıkrası hükmünce temyiz süresi onbeş gündür. Dosya içeriğinden ilamın temyiz eden davalılara 22/08/2011 de tebliğ edilmiş olduğu ve temyiz dilekçesinin 09/09/2011’de kaydedildiği görülmektedir. Her ne kadar tebliğ adli ara vermede yapılmışsa da temyiz süresinin bitmesinin adli ara vermeye rastlamaması karşısında mevcut durumda aynı kanunun 177. maddesi hükmü uygulanmaz. O nedenle süre geçirilmiş bulunduğundan davalıların temyiz istemlerinin reddine karar verilmelidir.

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

3- Davacının diğer temyiz itirazına gelince, dava rücuen tazminat istemine ilişkindir. Mahkeme davayı kısmen kabul etmiş; hüküm taraflarca temyiz edilmiştir. Davacı idare, davalıların kasten yaralamaları nedeniyle dava dışı polis memurları ... ve ...'a 2330 sayılı Yasa gereğince ödediği tazminatın rücuen tahsilini talep etmektedir.

Belirtilen yasanın ilgili hükümleri gereği olay tarihindeki veriler üzerinden en yüksek devlet memuru brüt aylığının (ek gösterge dahil) yüz maaş tutarının iş gücüne engel bulunan her gün için % 1 oranında hesaplanarak ödeme yapılması gerekirken; hükme esas alınan bilirkişi raporunda 100 kat yerine 60 kat üzerinden hesaplama yapıldığı anlaşılmakla yetersiz bilirkişi raporu esas alınarak karar verilmesi doğru görülmemiş, bu durum hükmün bozulmasını gerektirmiştir.