Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2011/14519 K.2012/17847

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 11/01/2007 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası nedeni ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 26/07/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, trafik kazasına dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin olup mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, trafik kazasında yaralanması sonucu uğradığı gelir kaybı ve tedavi masrafları ile manevi zararının davalı tarafından tazmin edilmesini talep etmiştir.

Davalı, meydana gelen trafik kazasında kusurunun bulunmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, kusur durumu ve tarafların sosyal ve ekonomik durumu gözetilerek davacının manevi tazminat talebi kısmen kabul edilmiş, hüküm altına alınan manevi tazminata dava tarihinden itibaren faiz uygulanmasına karar verilmiş; belirlenen maddi tazminat tutarına da dava tarihinden ve ıslah tarihinden itibaren faiz uygulanmasına hükmedilmiştir.

HMK'nun 26. maddesi ve HUMK'nun 74. maddesinde düzenlenen taleple bağlılık ilkesi gereğince hakim, tarafların iddia ve savunmaları ile bağlı olup talepten fazlasına hükmedemez. Davacı, dava dilekçesinde ve ıslah dilekçesinde uğradığı maddi ve manevi zararın tazminini istemiş olmakla faiz talebinde bulunmamıştır. Mahkemece, faiz talep edilmiş olmadığı halde faize hükmedilmesi taleple bağlılık ilkesine aykırı olmakla kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.