KÜNYE
4. Hukuk Dairesi 2011/2258 E., 2011/3796 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Nisan 2011
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
407 kelime·2 dk okuma
Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 03/10/2002 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 23/11/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.
1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.
2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, haksız eylem nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.
Davac, Akşam Gazetesinin 25.03.2002 günlü sayısında yer alan yayının kişilik haklarına saldırı oluşturduğundan manevi tazminat isteminde bulunmuştur. Yayında yer alan davalının sözlerinin, eleştiri ya da düşünce açıklaması kapsamında olmayıp davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğuna ilişkin yerel mahkemenin değerlendirmesi yerindedir.
Ancak, olayın oluş biçimi, açıklamanın tamamında anlatılmak istenen konunun farklı oluşu ve olay tarihindeki paranın satın alma gücü gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen 15.000,00 TL manevi tazminat fazladır.
Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince, davacı yararına 5.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.
Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, E. 2011/2258, K. 2011/3796, 7 Nisan 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama