KÜNYE
4. Hukuk Dairesi 2011/408 E., 2012/3748 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 8 Mart 2012
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
261 kelime·1 dk okuma
Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ...vd. aleyhine 12/06/2008 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 20/10/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalılar vekilleri taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.
Dava, yayın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir.
Davacı Kanal 32 televizyonunda 06/06/2008 tarihinde yapılan yayında davalıların açıklamalarının gerçeğe uygun olmadığını, haksız, hukuka aykırı olduğunu kişilik haklarına saldırı oluşturduğunu belirterek davalıların manevi tazminat ile sorumlu tutulmasını istemiştir.
Davalılar ise, manevi tazminata hükmedilmesini gerektirecek koşulların bulunmadığını, davacının kişilik haklarına saldırı kastının bulunmadığını ve basının eleştiri ve yorum hakkı olarak değerlendirilmesi gerektiğini belirterek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.
Yerel mahkemece, istem kısmen kabul edilmiş; karar, taraflarca temyiz olunmuştur.
Davalıların davaya konu olan açıklamaları 10/06/2009 tarihli CD dökümü ile belirlenmiştir. Davacı Belediye Başkanı olup davalıların sahibi ve işletmecisi olduğu işyeri ile ilgili olarak idari yargı kararının uygulanmaması nedeniyle yaptığı eylem ve işlemlerin eleştirildiği, açıklama bir bütün olarak değerlendirildiğinde eleştiri içerikli bulunduğu, davacının bu eleştirilere kendi eylemleriyle neden olduğu, bu nedenle eleştirilerde hukuka aykırılık bulunmadığı, istemin tümden reddedilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçelerle davalıların manevi tazminat ile sorumlu tutulmuş olmaları usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.
Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, E. 2011/408, K. 2012/3748, 8 Mart 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama