KÜNYE
4. Hukuk Dairesi 2011/4258 E., 2012/5697 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Nisan 2012
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
265 kelime·1 dk okuma
Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 14/10/2009 gününde verilen dilekçe ile rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 30/12/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vasisi tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre
aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.
2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece dava kabul edilmiş, kararı davalı temyiz etmiştir.
Davacı Bakanlık, davalı tarafından yaralanan polis memuruna 2330 sayılı yasa ile bağlanan nakdi tazminatın ödeme tarihinden yasal faizi ile tahsilini istemiştir.
Davalı vasisi davanın reddini savunmuştur. Yerel mahkeme, bilirkişi incelemesi yapmadan davayı aynen kabul etmiştir.
Dava konusu tazminat miktarı, Nakdi Tazminat Komisyonu'nun 28/07/2009 tarihli kararına dayalı olarak belirlenmiş olup karar tarihindeki en yüksek devlet memuru brüt aylığının (ek gösterge dahil) yüz maaş tutarının iş gücüne engel bulunan her gün için %1 oranında hesaplanmasına dayalıdır. Oysa dava konusu eylem nedeniyle oluşan zarar haksız fiilin gerçekleştiği tarihte yani 31/10/2007 tarihinde meydana gelmiştir. Davalının sorumluluğu bu tarihte başladığından, nakdi tazminatın haksız fiil tarihindeki birimler esas alınarak belirlenmesi gerekir. Bu konuda bilirkişi raporu alınarak rücuu gereken miktarın belirlenmesi gerekirken eksik incelemeye dayalı olarak verilen kararın bozulması gerekmiştir.
Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, E. 2011/4258, K. 2012/5697, 5 Nisan 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama