Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2011/6603 K.2012/8927

Davacı ... Yalman vd. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vd. aleyhine 31/10/2003 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 06/05/2010 günlü kararın Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi davalılardan ... ve ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne ve her bir davacı için hükmolunan miktar itibariyle duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Yanlar arasındaki yapılan yargılamanın son oturumunda hüküm olarak: (2-Davanın diğer davalılar ... ve ... yönünden KABULÜ ile her bir davacı açısından 2.000,00'er TL manevi tazminatın 25/08/2003 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte bu davalılardan alınıp, davacılara ödenmesine) karar verilmişken; daha sonra yazılan gerekçeli kararda: (2-Davanın diğer davalılar ... ve ... yönünden KABULÜ ile her bir davacı açısından 2.000.00'er TL (309x2.000,00=618.000,00 TL) manevi tazminatın 25/08/2003 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte bu davalılardan alınıp, davacılara ödenmesi) öngörülmüş ve böylece kısa kararla gerekçeli karar arasında açık bir çelişki ortaya çıkmıştır.

Mahkemece, kısa kararda 312 davacı yönünden istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; gerekçeli karar da ise 309 davacı bakımından kısmen kabul hükmü oluşturulmuştur.

Böyle bir durumun bozma nedeni oluşturacağına ve bozmadan sonra mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi giderme koşuluyla vicdani kanaatine göre karar verebileceğine, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulu’nca 10/04/1992 gün ve 7/4 sayıyla karar verilmiştir.

Öyleyse karar belirtilen nedenle bozulmalıdır.