Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2011/6670 K.2011/7942

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 18/02/2003 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 28/12/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili ile davalı ... mirasçıları ve davalı ... taraflarından istenilmekle davacılar ile davalı ... mirasçılarının süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Davalı ...'ın temyiz talebinin temyiz itirazından feragatı nedeni ile reddine,

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacıların tüm, davalı ... mirasçılarının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

3- Davalı ... mirasçılarının vekalet ücretine yönelik temyiz itirazına gelince; dava, sürücü ...'in kusuru ile meydana gelen kazada destekleri ölen davacıların destekten yoksun kalma ve manevi tazminat talebinden ibaret olup davanın kısmen kabulüne dair verilen kararı davacılar ile davalılar temyiz etmiştir.

Davalı sürücü ..., idaresindeki minibüs ile yolcu almak için duraklama yaptığı köy meydanında, minibüsün sol taraf önünde yol içerisinde oynamakta olan 2 yaşındaki desteğin üzerinden araçla geçmiş, aracın altında kalan destek yaşamını yitirmiştir.

Mahkemece, maddi ve manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulüne karar verilmiştir. Davanın reddedilen kısmı üzerinden davalı taraf lehine reddedilen herbir talep için ayrı ayrı vekalet ücreti takdir edilmesi gerekir.(Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi m. 10,m.l2). Mahkemece, yukarıda gösterilen ilkelere aykırı olarak duruşmalarda vekil aracılığı ile temsil olunan temyiz eden davalı ... mirasçıları lehine noksan vekalet ücreti hükmedilmesi doğru görülmemiştir. Ancak, sözü geçen hatanın telafisi için yeniden yargılama yapılmasını da gerektirmediğinden; kararın, HUMK.m.438 gereğince düzeltilerek onanması gerekmiştir.