Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2011/9602 K.2012/11013

Davacı ..... vekili Avukat ..... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 13/08/2007 gününde verilen dilekçe ile haksız eyleme dayalı maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/05/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ile davalılar vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Karar, taraflarca temyiz edilmiştir. Bunlardan davalıların HUMK’nun 432/1. maddesinde yazılı onbeş günlük ve 427/4 ve 433/2. maddelerinde belirlenen on günlük süreleri geçirdikten sonra temyiz ettiğine göre temyiz isteminin reddi gerekir.

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

3-Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince;

a)Dava, haksız eyleme dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ile davalılar taraflarından temyiz edilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde,davalı ...'ın kendisini kasten silahla ayağından yaraladığını,uzun süre tedavi gödüğünü beyanla, tedavi gideri,ulaşım masrafları ve geçici iş göremezlik zararı olarak 5000 TL maddi,3000 TL manevi tazminatın davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalı taraf davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının ispatlayamadığı maddi tazminat talebinin reddine, manevi tazminat talebinin ise kısmen kabulü ile 1000 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Dosya içerisinde bulunan bilgi ve belgerden,davalı küçük ...'ın tartışma sırasında davacıya av tüfeği ile ayağından vurarak yaraladığı, davacının yaralanması ile ilgili Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu'nca düzenlenen raporda, davacının ayağında kemik kırığına neden olan yaralanmanın iyileşme süresinin 4,5 aya kadar uzayabileceğinin bildirildiği anlaşılmıştır. Şu halde, davacının geçici iş göremezlik zararının asgari ücret esas alınmak suretiyle hesaplanarak hüküm altına alınması gerkirken, maddi bir kaybı bulunmadığından bahisle geçici iş ve güçten kalmaya ilişkin tazminat talebinin reddine karar verilmesi doğru değildir.Kararın bu nedenle bozulması gerekir.

b)Davacı tarafından tedavi gideri istendiği halde mahkemece bu istemin de reddine karar verilmiştir. Davacıdan tedavi giderine ilişkin belgeleri istenmeli, belge ibraz edemese bile dosyanın doktor bilirkişiye tevdi edilerek mevcut yaralanma nedeniyle iş ve güçten kaldığı süre göz önünde bulundurularak ne kadar tedavi gideri olabileceği konusunda rapor alınmalı, bu yöntemle tedavi giderinin tam olarak belirlenememesi durumunda ise Borçlar Yasası'nın 42. maddesi gereğince takdir edilecek uygun bir tutar, belgelendirilemeyen tedavi gideri olarak kabul edilmelidir.

c)Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir.

O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir.

Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olay tarihi, davacının yaralanma derecesi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen manevi tazminat azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.