KÜNYE
4. Hukuk Dairesi 2012/3347 E., 2012/6793 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Nisan 2012
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
269 kelime·1 dk okuma·2 bölüm
Taraflar arasındaki manevi tazminat davasından dolayı yerel mahkemece verilen gün ve sayısı yukarıda yazılı kararın; Dairemizin 27/12/2011 gün ve 2011/15139-2011/14197 karar sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmiştir. Süresi içinde davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla HUMK’nun 440-442. maddeleri uyarınca tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.
Dava, davalının davacının eşi ile evli ve üç çocuklu olduğunu bildiği halde gayrimeşru birlikteliği olduğu, bu eylemin davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğu iddiasına dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece istem zamanaşımı nedeniyle reddedilmiş, karar davacının temyizi üzerine dairece onanmıştır. Bu defa davacının karar düzeltme istemi üzerine dosya yeniden incelenmiştir.
Davacı, dava dilekçesinde davalı ile dava dışı kişinin birlikte yaşamaya devam ettiklerini iddia etmektedir. Bu iddianın ispatlanması halinde zamanaşımından söz edilemeyeceğinden ve davacının dava tarihi itibariyle evliliği resmen devam ettiğinden artık zamanaşımından istemin reddi sözkonusu olamaz. Şu durumda, mahkemece davalı ile davacının eşinin dava tarihi itibariyle birlikte yaşamaya devam edip etmedikleri araştırılmalı, eylem devam ediyorsa istemin esası incelenmelidir. Bu yönün gözetilmemesi kararın bozulmasını gerektirirse de karar onanmış bulunduğundan davacının karar düzeltme istemi HUMK'nun 440-442. maddeleri uyarınca kabul edilmeli, onama kararı kaldırılarak karar bozulmalıdır.
(M)
KARŞI OY YAZISI
Temyiz ilamında bildirilen gerektirici nedenler karşısında Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun değişik 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin reddine karar verilmesi gerektiğini düşündüğümden çoğunluk görüşüne katılmıyorum. 19/04/2012
Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, E. 2012/3347, K. 2012/6793, 19 Nisan 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama