KÜNYE
4. Hukuk Dairesi 2012/4650 E., 2013/3272 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 25 Şubat 2013
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
267 kelime·1 dk okuma
Davacılar kendi adlarına asaleten .... adına velayeten ..... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 27/06/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 26/01/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.
2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;
Dava, kasten yaralamaya dayalı haksız fiil sonucu uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.
Dava dilekçesinden; davanın, yaralanan küçük ....'e velayeten açıldığı anlaşılmaktadır. Dava dışı anne baba olan veliler .... ve ...’in kendileri adına asaleten açılmış davaları bulunmamaktadır. Bu bağlamda, davada taraf sıfatı küçük ....'e ait olup, yaşının küçük olması nedeniyle velileri olan .... ve ..., davacı küçük ....'e velayeten davayı takip etmişler, yerel mahkemece, talep olmamasına rağmen anne baba için de manevi tazminata hükmedilmiştir.
Şu halde, HMK'nun 26. (HUMK'nun 74.) maddesindeki “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez.” hükmü gözardı edilerek, talep olmamasına rağmen davacı küçük ....'e velayeten davayı takip eden anne babaya manevi tazminat takdir edilmesi doğru olmadığından, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.
Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, E. 2012/4650, K. 2013/3272, 25 Şubat 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama