Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2012/7625 K.2013/6473

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 23/06/2008 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 20/03/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eyleme dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının 23/03/2007 tarihinde evinin balkonuna taş attığını, elindeki demir çubukla etrafa vurduğunu ve kendisine hakaret ettiğini, ceza dosyasında mahkum olduğunu belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, tarafların barıştıklarını, davanın zamanaşımına uğradığını, istenen tazminatın fahiş olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davalının doğrudan doğruya davacıyı hedef alarak hakaret ettiği ispatlanamadığından davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/02/2008 tarih ve 2007/316 E.,2008/54 K. sayılı hükmü ile davalının davacıya hakaret ettiği sabit görülerek cezalandırılmasına karar verildiği ve hükmün Yargıtay tarafından da onanmak suretiyle kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Kural olarak, ceza mahkemesinin kararları hukuk mahkemesini bağlayıcı nitelikte değildir. (818 s. BK m.53, 6098 s.TBK m. 74). Ancak, ceza yargılamasında belirlenen maddi olgu hukuk hakimi yönünden de bağlayıcıdır. Bu anlamda olmak üzere, ceza yargılaması sırasında davalının davacıya hakaret ettiği belirlenmiş olup; hukuk yargılamasında, aksinin kabulü mümkün değildir. Şu durumda, davacı lehine uygun görülecek miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, talebin tümden reddi doğru görülmemiş ve kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.