Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2013/19008 K.2014/15163

Davacı A.. Y.. vekili Avukat tarafından, davalı T.. E.. aleyhine 30/09/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 19/07/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeni ile manevi tazminat ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının kendisi ile evli olduğunu bildiği halde, eşi ile ilişkiye girdiğini, davalının bu eyleminin kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğunu iddia ederek uğradığı manevi zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın zamanaşımına uğradığını, davacının iddialarını kabul etmediğini, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; davalının, evli olduğunu bildiği halde davacının eşi ile ilişkiye girdiği, davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı kabul edilerek istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dava haksız eylem nedeni ile uğranılan zararın ödetilmesi istemine ilişkin olduğuna göre zamanaşımı süresinin belirlenmesinde haksız eylem tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı BK 60. maddesinin uygulanması gereklidir. Buna göre zamanaşımı süresi, zarar görenin, haksız eylem ve failini öğrendiği tarihten itibaren 1 yıl, her halükarda zarar veren eylemin gerçekleşmesinden itibaren 10 yıldır.

Dosya kapsamından dava konusu edilen davalının eyleminin davacı tarafından eşini darp ettiği 31/10/2009 tarihinde öğrenildiği, eldeki davanın ise 30/09/2011 gününde açıldığı anlaşılmaktadır.

Şu durumda, öğrenme ile dava tarihi arasında 1 yıldan fazla süre geçmiş olup davalının usulüne uygun şekilde zamanaşımı definde bulunduğu gözetilerek davanın zamanaşımı nedeni ile reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru bulunmadığından, kararın bozulması gerekmiştir.