Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2013/3748 K.2014/467

Davacı E.. K.. tarafından, davalı H.. Ş.. aleyhine 27/12/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 20/11/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eyleme dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, babasını muayene amacıyla götürdüğü Sağlık Ocağında, babasını bir sandalyeye oturtmak istediğinde sağlık memuru olan davalının bu duruma müdahale etmesi üzerine tartışmaya başladıklarını, kendisini şikayet edeceğini söylemesi üzerine davalının kendisini tehdit ettiğini belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, davayı kabul etmediğini beyan etmiştir.

Kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken veya görevlerini yaparken kişilere zarar vermesi ilgili kamu kurumunun hizmet kusurunu oluşturur. Bu durumda sorumlu, kamu görevlisinin emrinde çalışmakta olduğu kamu kurumu olup dava o kurum aleyhine açılmalıdır. (T.C. Anayasası 40/III, 129/V, 657 Sy. K.13, HGK 2011/4-592 E., 2012/25 K.) Bu konuda yasal düzenlemeler emredici hükümler içermektedir. Diğer yandan Sorumluluk Hukukunun temel ilkeleri açısından bakıldığında da bu şekilde düzenlemenin mevzuatta yer almış olması zarar görenin zararının karşılanması yönünde önemli bir teminattır.

Eldeki dava; sağlık memuru olan davalının, babasını muayene ettirmek amacıyla Sağlık Ocağına gelen davacıyı, görevi sırasında tehdit ettiği iddiasına dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Davalı, kamu görevinin icrası sırasında yürüttüğü görev kapsamında yaptığı eylem nedeniyle dava edildiğine göre, Anayasa'nın 129/5 maddesi uyarınca kamu görevlisi durumundaki davalıya husumet yöneltilemez. Mahkemece bu yön gözetilerek, davanın husumet nedeniyle reddi gerekirken, işin esasının incelenmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.