Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2013/4241 K.2014/580

Davacı R.. B.. vekili Avukat M.. T. tarafından, davalılar M.. K.. vdl aleyhine 10/06/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 15/11/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılardan M.. K.. vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılardan M.. K.. tarafından temyiz olunmuştur.

Mahkeme kararının gerekçe bölümünde: "...Davacı her ne kadar iki ayrı davalı göstermiş ancak mahkememizce "tazminatın davalıdan tahsiline" şeklinde hüküm kurulmuş ise de davalı gazetenin sahibinin ve temsilcisinin diğer davalı olup tazminattan gazete adına sahibi diğer davalının sorumlu olduğu ve aralarında dayanışmalı sorumluluk olup davanın kısmen kabulüne ilişkin aşağıdaki şekilde karar vermek gerekmiştir..." biçiminde değerlendirmede bulunulmuş; hüküm bölümünde ise: "1-5.000,00 TL manevi tazminatın yayın tarihi olan 24/05/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine" şeklinde karar oluşturulmuştur.

Gerekçe, mahkemenin benimsediği olgular ile hüküm bölümü arasındaki yasal bağ niteliğindedir. Dava, iki davalıya yöneltilmiş olup; farklı hukuki nedenlerle sorumlulukları söz konusudur. Bu nedenle, gerekçe yerinde olmadığı gibi; hüküm ile uyumlu da değildir. Diğer yandan, infaza da elverişli bulunmamaktadır. Mahkemece, her bir davalıya yönelik istemler göz önünde tutularak hüküm kurulması gerekir. Karar, açıklanan nedenlerle yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.