Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2013/9566 K.2014/5483

Davacı A.. A.. vekili Avukat M.. A.. tarafından, davalı A.. E.. vd. aleyhine 22/04/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 12/03/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız fiil nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, icra takibi kapsamında gönderilen ödeme emrine karşı davalı S.. A..'nın sahtecilik iddiasında bulunduğunu, itirazın iptali dosyasına diğer davalı için verilen “borcu yoktur” belgesini delil olarak sunduğunu belirterek, kişilik haklarına yönelik haksız saldırıdan dolayı uğramış olduğu manevi zararın giderilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar, usul ve yasaya aykırı olarak açılan davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, davacının, davalı A.. E..'e vermiş olduğu “borcu yoktur” belgesini davalı S.. A..'nın o şahıstan temin ederek davacı aleyhine kullanmasının haksız fiil niteliğinde olduğu benimsenerek, manevi tazminat isteminin kabulüne karar verilmiştir.

Dosya incelendiğinde; davacının, davalıların muhasebe işini yaptığı, davacının davalı A.. E..'e vermiş olduğu “borcu yoktur” belgesini davalı S.. A..'nın bu davalıdan temin ederek itirazın iptali dosyasına delil olarak sunduğu, ancak bu belgenin mahkemece hükme esas alınmadığı, davanın kabul edilerek itirazın iptaline karar verildiği anlaşılmaktadır.

Davalı S.. A.. tarafından itirazın iptali dosyasına sunulan belgenin mahkemece hükme esas alınmaması, itirazın iptali dosyasının davacı lehine sonuçlanmış olması karşısında, davacının zarara uğradığından söz edilemez. Davalı S.. A.. icra takibine itiraz ederek savunma hakkını kullanmıştır. İcra takibine yapılan itirazın haksız olması tek başına tazminat sorumluluğu için yeterli bulunmamaktadır. Diğer yandan, ceza mahkemesince davalılar hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı, hukuk hakimini bağlayıcı nitelikte bir karar da değildir.

Şu halde, kişilik haklarına saldırı teşkil eden bir eylem bulunmadığı kabul edilerek, istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirmeyle davalıların tazminatla sorumlu tutulmaları doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.