Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2014/10735 K.2015/7061

Davacı ... vekili Avukat tarafından, davalı ... aleyhine 09/08/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 24/10/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre

davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, haksız fiil nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

a) Yargı Harçları, 492 sayılı Harçlar Kanunu'nda düzenlenmiştir. Buna göre, yargı işlemlerinden (1) sayılı tarifede yazılı olanlar harca tabidir. (m.2/1). Diğer yandan, yargı işlemlerinden değer ölçüsüne göre nispi esas üzerinden; işlemin niteliğine göre de maktu esas üzerinden harç alınır. (m.15). Karar ve ilam harcı; konusu belli bir değer ile ilgili bulunan davalarda esas hakkında karar verilmesi halinde, hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden ve nispi olarak alınır. Davanın reddi halinde ise; karar ve ilam harcı maktu esas üzerinden alınır. (1 sayılı Tarife, A/III vd.).

Mahkemece, davanın reddine karar verilmesine rağmen nispi karar ve ilam harcı alınmasına dair hüküm kurulması yerinde görülmemiştir. Ancak, yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden; kararın, HUMK'nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanması gerekmiştir.

b) Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi m.10/3 hükmü uyarınca, davanın reddi durumunda maktu avukatlık ücreti takdir edilmesi gerekir. Mahkemece, nispi ücret takdiri yerinde görülmemiştir. Ancak, bu yanılgının giderilmesi de yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden; kararın, HUMK'nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanması gerekmiştir.