Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2014/14777 K.2014/17256

Davacı M.. D.. tarafından, davalı T.. D.. aleyhine 06/02/2012 gününde verilen dilekçe ile cismani zarar nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 08/07/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız fiil nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının kendisini yaralaması nedeni ile uğramış olduğu manevi zararın tazminini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, ceza yargılaması sırasında dinlenen tanıkların, davalının davacıya vurduğunu görmediklerini beyan etmiş olmaları ve bu nedenle davacının iddiasını ispatlayamamış olması nedeni ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, davalının, Sincan 1. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 2012/302 Esas sayılı dosyasında kasten yaralama suçu nedeni ile yargılandığı, karar verildiği ve kararın davacı tarafından temyiz edildiği anlaşılmaktadır.

Borçlar Kanunu'nun 53. maddesi gereğince hukuk hâkimi ceza mahkemesinin kararı ile bağlı değilse de; ceza mahkemesince belirlenecek maddi vakıalar hukuk hâkimi yönünden de bağlayıcıdır. Bu nedenle; Sincan 1. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 2012/302 Esas sayılı dosyasının kesinleşip kesinleşmediği araştırılmalı, kesinleşmediği anlaşıldığı takdirde kesinleşmesi beklenmeli ve sonucuna göre yapılacak değerlendirme ile birlikte iş bu dava hakkında karar verilmelidir.

Mahkemece yukarıda açıklanan hususlar gözetilmeden karar verilmesi doğru bulunmamış, temyiz edilen kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.