Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2014/15206 K.2014/17836

Davacılar H.. A.. vdl vekili Avukat M. A. Ö. vd tarafından, davalı M.. H.. aleyhine 05/10/2011 gününde verilen dilekçe ile haksız el koyma nedeniyle maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 15/07/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili ve davacılar H.. A.., F.. A.., M.. A.., V. İ., K. İ., A.. A.., M.. A.. vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız el koyma nedeniyle uğranılan zararın giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; karar, davacılar vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, murisleri T.A.'a ait küçükbaş hayvanlara kaçak olduğu gerekçesiyle el konulduğunu, Van Ağır Ceza Mahkemesi'nin 1999/152 Esas ve 2000/352 Karar sayılı kararı ile murislerinin beraatine ve kaçak olduğu gerekçesiyle el konulan hayvanların iadesine karar verildiğini, fakat bugüne kadar hayvanların iade edilmediğini belirterek, uğradıkları maddi zararın davalıya ödetilmesi isteminde bulunmuşlardır.

Davalı ise, zamanaşımı savunmasında bulunarak istemin reddedilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

Dosya içeriğinden, dava dilekçesinin davalıya 01/03/2012 tarihinde tebliğ edildiği, davalının ise 15/03/2012 tarihli cevap dilekçesi ile zamanaşımı def'inde bulunduğu anlaşılmaktadır. Zamanaşımı defi, bir hakkın ileri sürülebilmesine engel olgulardandır. Bu nedenle de öncelikle ve hadise hükümleri uyarınca çözümlenmesi gerekmektedir. Şu halde mahkemece davalının zamanaşımı defi yönünden olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesi gerekirken işin esasına girilerek karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.