Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2014/16211 K.2015/130

Davacı Orman Genel Müdürlüğü'ne izafeten Demirköy Orman İşletme Müdürlüğü vekili Avukat Dilek tarafından, davalılar Z.. G.. vdl aleyhine 28/01/2009 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 28/03/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ile bir kısım davalılar tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan maddi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ve bir kısım davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı idare, davalıların Devlet Ormanı sınırları içerisinden kaçak ağaç kestiklerini ileri sürerek uğradığı zararın ödetilmesini istemiştir.

Davalılar ise, davanın zamanaşımı nedeniyle reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece, alınan bilirkişi raporu ve 6831 sayılı Yasa'nın 82 maddesi uyarınca orman memurlarınca tutulan suç tutanaklarının aksi sabit oluncaya kadar geçerli bulunduğu, davalıların usulsüz olarak yaptıkları kesim nedeniyle davacının zarara uğradığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne kabulüne karar verilmiştir.

Yasalarda def’i, davalının yerine getirmesi gereken bir edimi, özel bir nedenle yerine getirmekten kaçınmasına olanak sağlayan bir hak olarak tanımlanmaktadır. Bunlardan birisi olan zamanaşımı def’i, davalı tarafından süresinde ve usulüne uygun olarak ileri sürüldüğü takdirde davanın esasının incelenmesine geçilemez ve bu def’i hadise şeklinde, bir ön sorun olarak incelenip karara bağlanır. Eğer zamanaşımı gerçekleştiği sonucuna varılırsa dava salt bu nedenle reddedilir.

Kararı temyiz eden davalılar cevap dilekçelerinde zamanaşımı def'inde bulunmuşlar, davacı yanca da zamanaşımı def'ine açıkça karşı konulmamıştır. Yerel mahkemece öncelikle zamanaşımı def'i konusunda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmeden işin esası hakkında hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.