Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2014/17007 K.2015/13845

Davacı A.. A.. vekili Avukat V.. E.. tarafından, davalılar N.. K.. ve diğerleri aleyhine 18/12/2007 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 17/04/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekilerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle açılan manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, karar taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, müvekkilinin finans sektöründe 1985 yılından bu yana çalıştığını, davacının genel müdür olarak çalıştığı görevinden ayrılmasının ardından, görevli olduğu dönemle ilgili olarak, davalıların dava dışı kişilerin yanında, davacının kredi verdiği kişilerden maddi çıkar sağladığı yönünde imada bulunduğunu, davalıların hakaret ve sövme sayılabilecek bu söylemleri nedeniyle davacının kişilik haklarının zarar gördüğünü belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Davacının ayrıldığı şirketin finansal kiralama şirketi olduğu, dava dışı D.. E.. nın davacının ayrıldığı finansal kiralama şirketi ile iş yaptığı ve geri ödeme sıkıntısı yaşadığı, davacının şirketten ayrılmasının ardından, davalıların D.. E.. da bulunduğu bir toplantıda, finansal kiralama işi yapılırken davacının müdür sıfatı ile ne kadar para aldığını sormak suretiyle davacıyı zan altında bıraktıkları hususunun yazılı olarak D..

E.. tarafından davacıya iletildiği, bunun dava konusu olayda davacının yüzüne karşı söylenmiş bir söz olmayıp, D.. E.. şirket ile krediler dolayısıyla yaşadığı sorunlar ve davacının da işinden ayrılması karşısında, aralarındaki menfaat çatışmasından kaynaklandığının ceza dosyasında tespit edildiği, davalı N.. K.. ile İ.. B.. hakkında Ş..

M.. hakaret suçundan açılan kamu davasında 06/04/2010 tarih ve 2008/897 esas -2010/1028 karar sayılı ilamla sanıkların üzerine atılan suçu işledikleri yolunda şüphe dışında kuvvetli delil mevcut olmadığından beraatlerine karar verildiği, kararın temyiz edilmekle onanarak kesinleştiği anlaşılmaktadır.

T.. 74 (BK'nun 53) maddesi uyarınca, ceza mahkemesinin beraat kararı hukuk hakimini bağlamaz ise de, ceza dosyası ve eldeki davada toplanan tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde taraflar arasında, davacının şirketten ayrılması ile sonuçlanan süre gelen bir takım sorunlar bulunduğu, dinlenen davacı tanıklarının toplantılara katılmamış olduklarının anlaşılması karşısında tanıkların beyanlarına itibar etmenin yerinde olmadığı sonucuna varılmakla, davanın tümden reddi yerine kısmen kabulüne karar verilmesi yerinde görülmemiş ve kararın bu nedenle bozulması gerektirmiştir.