Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2014/17378 K.2015/14127

Davacı M.. D.. vekili Avukat R..Ç..tarafından, davalı S.. K.. aleyhine 19/03/2014 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 04/09/2014 günlü kararın ve 21/11/2014 günlü ek kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Mahkemece; 21/11/2014 tarihli ek karar ile davacının temyiz isteminin, kararın kesin olarak verildiği gerekçesi ile reddine karar verilmiş ise de; uyuşmazlık konusu miktarın temyiz sınırının üzerinde olması nedeniyle mahkemenin temyiz talebinin reddine ilişkin karar doğru değildir. Bu nedenle mahkemenin temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar kaldırılarak dosyanın incelenmesine geçildi.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Tarafların diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, haksız eylem nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz olunmuştur.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık A..T.. 13/2. maddesi uyarınca, tarifenin 3. kısmına göre belirlenecek ücret davada kabul edilen miktarı geçemez. Aynı tarifenin 10/2. maddesi uyarınca ise; manevi tazminat davalarının kısmen reddi durumunda davalı yararına hükmedilecek avukatlık ücreti davacı yararına hükmedilecek avukatlık ücretini geçemeyecektir.

Mahkemece anılan düzenlemeler göz ardı edilerek avukatlık ücretlerinin belirlenmesi doğru olmadığı gibi yazım hatası sonucu davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmeyip davacı yararına birden fazla avukatlık ücretine hükmedilmiş olması da doğru değildir. Ancak bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 s. H..'nın geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmakta olan 1086 s. H..'un 438. maddesi uyarınca karar düzeltilerek onanmalıdır.