KÜNYE
4. Hukuk Dairesi 2014/2239 E., 2014/5460 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 31 Mart 2014
- Mahkemesi
- Ankara 1. Asliye Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 11/07/2013
- Numarası
- 2013/99-2013/459
Karar Metni
270 kelime·1 dk okuma
Davacı M.. B.. vekili tarafından, davalı E.. T.. aleyhine 07/03/2013 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 11/07/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.
2- Davacının diğer temyizine gelince; dava, özel kanuna dayalı alacak istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı vekili dava dilekçesinde, 2828 sayılı Kanun kapsamında kendisine aylık ödemede bulunulan davalının, evde bakım hizmeti verdiği şahıs ölmesine rağmen bildirmediği ve ödemeye devam edildiği tespit edildiğinden yersiz ödenen alacağın davalıdan tahsilini istemiştir.
Mahkemece, istem kabul edilmiş ancak dava tarihinden önce temerrüdün gerçekleşmediği gerekçesiyle faizin dava tarihinden itibaren yürütülmesine karar verilmiştir.
Davacı idare, ölüm olayının bildirilmemesi nedeniyle davalı lehine yersiz ödemelerde bulunmuş olup; zarar da bu ödeme tarihlerinde doğmuştur. Şu durumda, hüküm altına alınan alacağa ödeme tarihlerinden itibaren faiz yürütülmesi gerekir. Mahkemece, dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi doğru görülmemiştir. Ancak, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden; kararın, HUMK'nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanması gerekmiştir.
Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, E. 2014/2239, K. 2014/5460, 31 Mart 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama