Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2014/4422 K.2014/10640

Davacı ... tarafından, davalı ... aleyhine 15/02/2013 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 14/11/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Davacı, milletvekili olan davalının, Meclis çalışmaları sırasında sivil polisler hakkında kullandığı ifade nedeniyle, bir sivil polis olarak kişilik haklarının saldırıya uğradığını beyan ederek, manevi tazminata karar verilmesini istemiştir.

818 sayılı Borçlar Yasası'nın 49. maddesi (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu madde 58) gereğince hakim, tazminat ödenmesi yerine diğer bir yaptırıma veya ek bir yaptırıma karar verebileceği gibi saldırıyı kınayan bir karar da verebilir. Türk Medeni Yasası'nın 4. maddesi gereğince de yasanın takdir hakkı tanıdığı durumlarda hakim, somut olaydaki olguları gözeterek hak ve adalete göre karar verir.

Dava konusu edilen olayda yerel mahkemece, davalının davranışının kınanmasına karar verilmiş olup; böylece davranışın hukuka aykırılığı saptanmış ve de kınanmış olmakla davacının doyum duygusu sağlanmış bulunmaktadır. Somut olayın özelliği, olayın gerçekleşmesinin üzerinden uzun bir sürenin geçmiş bulunması ve Borçlar Yasası'nın 49. maddesindeki ölçüler temel alındığında; ayrıca yayına da karar verilmesi doğru değildir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, yerinde olmayan gerekçeyle, yayın kararı da verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.