KÜNYE
4. Hukuk Dairesi 2014/4497 E., 2015/740 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Ocak 2015
- Mahkemesi
- Hatay 2. Asliye Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 08/11/2012
- Numarası
- 2003/555-2012/521
Karar Metni
288 kelime·1 dk okuma
Davacı Ü.. Ş.. vekili Avukat Fevzi tarafından, davalılar M.. V.. vdl aleyhine 16/09/2003 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 08/11/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.
2-Davacının diğer temyiz itirazına gelince;
Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.
Dosya kapsamından, davanın reddi nedeniyle davalı lehine 3.000,00 TL vekalet ücretine hükmedildiği anlaşılmaktadır.
Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi 10/3 maddesinde; manevi tazminat davalarının tamamen reddi durumunda avukatlık ücreti, Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümüne göre hükmolunur.
Mahkemece, manevi tazminat talebi tamamen reddedildiğine göre yukarıdaki yasal düzenlemeler göz önüne alınarak davalı yararına maktu vekalet ücretine hükmolunması gerekirken daha yüksek oranda vekalet ücretine hükmedilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekirse de, belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası’nın 438. maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.
Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, E. 2014/4497, K. 2015/740, 22 Ocak 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama