Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2014/4888 K.2014/9137

Davacı B.. A.. vekili Avukat A.Y.. tarafından, davalı S.. D.. aleyhine 01/02/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 04/07/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylemden kaynaklanan manevi zararın ödetilmesi istemlerine ilişkindir. Mahkemece, istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının kendisine hakarette bulunduğunu, bu nedenle manevi yönden zarar gördüğünü belirterek, 818 sayılı BK 49. maddesi kapsamında manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu edilen eylemin dışına çıkılarak davalının, davacıya yönelik yaralama eyleminin sabit olduğu benimsenmiş ve manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı taraf dava dilekçesinde, hakaret isnadına dayalı olarak manevi tazminat isteminde bulunmuş olup, sonrasında meydana gelen etkili eylemden dolayı herhangi bir tazminat talep etmemiştir. Buna rağmen mahkemece istemin dışına çıkılarak etkili eylemden dolayı tazminata hükmedilmiştir.

Halbuki, 6100 sayılı HMK m. 26. (HUMK m. 74.) uyarınca Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır, talepten fazlasına veya başka bir şeye karar veremez.

Şu halde, mahkemece, dava konusu yapılmayan etkili eylemden dolayı karar verilmiş olması doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.