KÜNYE
4. Hukuk Dairesi 2014/495 E., 2014/1486 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Şubat 2014
- Mahkemesi
- Karşıyaka 2. Asliye Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 09/05/2012
- Numarası
- 2010/433-2012/256
Karar Metni
268 kelime·1 dk okuma
Davacı D.. M.. vekili Avukat S.G.. tarafından, davalı Ç.. B.. aleyhine 27/12/2010 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptali istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 09/05/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.
Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı, yatırım teşvik belgesi gereğince katma değer vergisinden muaf olduğu düşünülerek kesilen faturaların aslında katma değer vergisi eklenerek fatura edilmesi gerektiği anlaşıldığından eksik ödenen verginin rızaen ödenmemesi nedeniyle başlatılan icra takibine davalı-borçlunun itirazının iptalini istemiştir.
Davalı, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, davanın, davacının kendi kusuru nedeniyle KDV tahakkukuna neden olmasından dolayı davanın reddine karar verilmiştir.
3533 sayılı Kanunun 1. maddesine göre genel, katma ve özel bütçelerle yönetilen daireler ve belediyelerle sermayesinin tamamı devlete veya belediyelere yahut özel idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan uyuşmazlıklardan adli yargının görevi içinde bulunanlar o kanunda yazılı tahkim usulüne göre çözümlenir.
Davada taraflardan biri Maliye Hazinesi diğeri ise Belediye Başkanlığı olup, tarafların sıfatı gereği aralarındaki uyuşmazlığın tahkim usulüne göre çözümlenmesi gerektiği gözetilerek sözü edilen yasa hükmü uyarınca dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi gerekirken işin esasına girilerek karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.
Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, E. 2014/495, K. 2014/1486, 3 Şubat 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama