Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2015/1013 K.2015/2632

Davacı C.. K.. vekili Avukat Artunç tarafından, davalılar T.. A.. ve diğeri aleyhine 30/10/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 30/10/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırıya dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacı, olay günü dava dışı annesi ile birlikte tapu müdürlüğüne gittiklerini, dayı ve teyzesi olan davalıların da tapu müdürlüğüne geldiklerini, aralarında yaşanan tartışma sırasında, her iki davalının kendisine hakaret ettiğini belirterek; 10.000,00 TL manevi tazminat istemiştir.

Davalılar, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme, davalıların davacıya hakaret ettiklerini belirterek; 4.000,00 TL manevi tazminatın, davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar vermiştir.

Somut olayda; davalıların eylemleri birbirinden bağımsız olup her bir davalı ancak kendi eyleminden sorumlu tutulacağından, tazminatın müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş olması doğru değildir. Dava dilekçesinde talep edilen tazminatın, ne kadarının hangi davalıdan istendiği açık olmadığından, istemin davacı yana açıklatılması ve oluşacak sonuca göre hüküm kurulması için kararın bozulması gerekmiştir.