Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2015/10913 K.2015/11198

Davacı Y.. O.. Başkanlığı vekili Avukat Mücella tarafından, davalı H.. E.. aleyhine 28/06/2010 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 03/04/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kurum zararının tazmini istemine ilişkindir. Yerel mahkemece açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, eski çalışanı olan davalının usulsüz işlemlerle hak etmediği halde maaş ve ek ödenekler aldığını iddia ederek uğranılan zararın davalıdan tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı, maaş ödemelerine Ziraat Odası yönetim kurulu ve oda meclisinin karar verdiğini kendisinin yaptığı bir işlem olmadığını beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, bilirkişi raporu esas alınarak açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kural olarak, 818 sayılı Borçlar Kanunu 53. (TBK/74) maddesi gereği; ceza mahkemesinde verilen beraat kararı hukuk hakimini bağlamaz ise de hukuk hakiminin bu bağımsızlığı sınırsız olmayıp ceza mahkemesinin maddi vakıaların belirlenmesine ilişkin mahkumiyet kararı hukuk hakimi yönünden bağlayıcı olup taraflar yönünden kesin delil niteliği taşıyacaktır. Davaya konu olayda; davalı hakkındaki iddialarla ilgili olarak Aydın 1. Ağır Ceza Mahkemesi 2010/384 sayılı dosyasında yargılamanın devam ettiği anlaşılmaktadır. Ceza yargılaması sonucunda verilecek kararın eldeki davayı etkileyecek nitelikte olması nedeni ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 165. maddesi gereğince Aydın 1. Ağır Ceza Mahkemesi 2010/384 sayılı dava dosyasının bekletici sorun yapılması gerekir.

Şu halde; ceza davasının sonuçlanıp kesinleşmesinden sonra tüm deliller değerlendirilerek bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.