Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2015/12773 K.2017/5981

Davacı ... Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Alışveriş Hizmetleri İnşaat Sanayi Ticaret A.Ş. aleyhine 02/10/2012 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 02/07/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü. Dava, haksız eylem nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davacı şirketin çeşitli marka araçların satış ve servis bayiliğini yaptığını, bitişiğinde bulunan taşınmazın davalı şirket tarafından 2010 yılının Temmuz ayında satın alındığını, yeni inşaa edilecek alışveriş merkezinin yapılabilmesi için eski bina ve yapıların 2010 yılının Kasım ayında yıkımına başlandığını, iki yıla aşkın bir zamandır da davalı şirket tarafından başlanılan inşaatın bitirilemediğini, davalı şirketin inşaata başlaması üzerine araç satışlarının %70'lere varan oranlarda düştüğünü,

bu düşüşün başlıca sebebinin inşaata konulan paravanlar yüzünden davacı firmanın görünmemesi ve yola kadar taşan inşaat işinin çoğu zaman davacı şirketin yolunu kapatması nedeniyle olduğunu, bu durumun davacı şirketin kapandığı yönünde intiba oluşturduğunu, ayrıca yapılan inşaatın satış gelirleri dışında servis gelirlerine de zarar verdiğini, taşınmazın yıkılması neticesinde araç servis kısmının da hasar gördüğünü belirterek, davalı şirketin iki yılı aşkın bir zamandır devam eden inşaat çalışmaları nedeniyle yoksun kalınan gelirine ilişkin maddi zararının giderilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili ise, davacı iddialarının yerinde olmadığını, herhangi bir zarar verici eylemde bulunmadıklarını beyanla, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporu benimsenerek davacının davasını ispatlayamadığı gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

Dosya arasında yer alan ve hükme esas alınan bilirkişi raporunda, Yenimahalle Belediye Başkanlığı'nın dosyaya sunulan tutanak içeriğinden yıkımın 23.05.2011 ve 27.05.2011 tarihleri arasında gerçekleştirildiği, 28.04.2012 tarihinde de inşaat ruhsatının alındığı, davacının dava dilekçesine ekli olarak sunduğu satış raporları uyarınca 2010-2011 yıllarını kapsayan döneme ilişkin zarar talebinde bulunduğu, belirtilen bu dönemin inşaat dönemi dışında kalması nedeniyle 2012 yılı ile 2011 yılı satış ve servis gelirleri arasında

kıyas yapıldığı, davacının defter ve kayıtlarının incelenmesi sonucunda davalı şirket tarafından davacının yan parselindeki taşınmazın satın alınması ve inşaata başlanılması sonucunda davacı şirketin satış, servis ve yedek parça hizmetlerinde azalma meydana geldiği ve kar kaybına uğradığı yönündeki talebinin somut veriler ile ispatlanamadığı yönünde görüş bildirildiği anlaşılmaktadır.

Davacı dava dilekçesinde, davalı şirket tarafından yan parselde inşaata başlanması üzerine 2010 ve 2012 yılları arasında satış ve servis gelirlerinde azalma olduğunu belirterek bu döneme ilişkin zararın karşılanması talebinde bulunmuştur. Bilirkişiler tarafından, yıkım işleminin 2011 yılının Mayıs ayında gerçekleştirildiği ve 2010 yılının, yıkım işleminden önceki döneme ait olduğu gerekçesiyle sadece 2011 ve 2012 yılı arasındaki satış ve servis gelirleri yönünden inceleme yapılmıştır. Bu inceleme yöntemi dosya kapsamı ile uyumlu olmamıştır.

Şu durumda mahkemece, yıkım işleminin 2011 yılının mayıs ayında gerçekleştirilmesi nedeniyle yıkım öncesi dönem olan 2010 yılı ve 2011 yılı mayıs ayına kadar geçen dönem ile yıkım sonrası dönem olan 2011 mayıs sonrası satış ve servis gelirlerinin kıyaslanması ve bu döneme ilişkin ticari defterlerin incelenmesi ile davacının bu döneme ilişkin maddi zararının bulunup bulunmadığının saptanması gerekir. Şu durumda, mahkemece belirtilen hususlarda gerekli araştırma ve inceleme yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.