Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2015/351 K.2015/3655

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 25/06/2012 gününde verilen dilekçe ile 2330 sayılı Kanundan kaynaklanan rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 08/04/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ile davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalının diğer temyiz itirazına gelince;

Dava, 2330 sayılı Kanundan kaynaklanın rücuen tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının neden olduğu trafik kazası sonucu yaralanan polis memurlarına 2330 sayılı Kanun gereği ödediği nakdi tazminatın davalıdan rücuen tazminini istemiştir. Davacının zararı üçüncü kişiye ödeme yaptığı tarihte gerçekleşmiştir. Yaralanan polis memuru Ahmet nakdi tazminat 04/07/2011 tarihinde ödenmiştir.

Bu nedenle faiz başlangıcının ödeme tarihi olan 04/07/2011 tarihi olması gerekirken Nakdi Tazminat Komisyonunun karar tarihi olan 17/06/2011 tarihinden itibaren faiz yürütülmüş olması doğru değildir.

Ne var ki bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, mahkeme kararının 6217 sayılı Kanun'un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438/7 maddesi gereğince düzeltilerek onanması gerekmiştir.