KÜNYE
4. Hukuk Dairesi 2015/363 E., 2015/2720 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Mart 2015
- Mahkemesi
- Malatya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 23/10/2014
- Numarası
- 2014/1382-2014/1402
Karar Metni
293 kelime·1 dk okuma
Davacılar M.. B.. ve diğerleri vekili Avukat Erdal tarafından, davalılar A.. M.. ve diğerleri aleyhine 04/10/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 23/10/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.
1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.
2-Davacıların diğer temyiz itirazına gelince;
Dava, kasten adam öldürme eylemine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacılar tarafından temyiz edilmiştir.
Yargılama giderleri arasında bulunan avukatlık ücreti, haklılık durumuna göre vekille temsil edilen taraf yararına hesap ve takdir edilir. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'ne göre, tazminat isteminin kısmen kabul edilmesi durumunda, istemin kabul edilen kısmı yönünden davacı lehine, istemin reddedilen kısmı yönünden de davalı lehine nispi vekalet ücretine karar verilmelidir.
Şu halde, anılan tarifeye göre kendisini vekille temsil ettirmiş olan davalılar yararına 3.000,00 TL nispi vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken fazla vekalet ücretine hükmedilmesi doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekirse de, anılan yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 6100 sayılı HMK'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan 1086 sayılı HUMK’nun 438/7. maddesi gereğince karar düzeltilerek onanmalıdır.
Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, E. 2015/363, K. 2015/2720, 9 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama