Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2016/12919 K.2017/469

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve ... aleyhine 08/09/2015 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 23/02/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kurum zararı nedeniyle alacak istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından vekalet ücreti yönünden temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıların idareye ait tel çit ve direkleri çaldıklarını ve ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/375 esas sayılı dosyası ile yapılan yargılama sonunda cezalandırıldıklarını ve olay nedeniyle kurumun zararının olduğunu belirterek, uğradığı maddi zararın giderilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda eylem sabit görülerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13. maddesinde, ''(1)Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için Tarifenin ikinci kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla (7. maddenin ikinci fıkrası, 9. maddenin birinci fıkrasının son cümlesi ile 10. maddenin son fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla) Tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir. (2) Ancak, hükmedilen ücret kabul veya reddedilen miktarı geçemez." denilmektedir

Davacının alacak isteminin tamamı mahkemece kabul edilmiştir. Hüküm tarihinde geçerli Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'ne göre, kabul edilen asıl alacak miktarı da gözetilerek davalı yararına 1.681,00 TL vekâlet ücretine hükmedilmesi gerekirken, hiç hükmedilmemesi doğru değildir. Ne var ki; belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7 maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.