Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2016/1445 K.2016/6502

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... A.Ş. ve diğeri aleyhine 02/12/2008 gününde, davalı-birleşen dosya davacısı ... vekili Avukat ... tarafından, davacı-birleşen dosya davalısı ... ve diğerleri aleyhine 04/02/2009 gününde verilen dilekçeler ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın ve birleşen davanın kısmen kabulüne dair verilen 16/05/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı-birleşen davalı ... vekili ve davalı-birleşen davacı ... vekili ve diğer davalılar ... ve Matbaacılık A.Ş. ve ... vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı-birleşen dava davacısı ...'nin tüm, davacı-birleşen dava davalısı ... ile ... ve Matbaacılık A.Ş ve ...'ın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Birleşen dosya davalısı ...'ın diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeni ile manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ve birleşen dosya davalısı ..., davalı ve birleşen dosyada davacı ... ile birleşen dosya davalılarından ... ve ... ve Matbaacılık A.Ş tarafından temyiz edilmiştir.

Birleşen dosya davacısı, ... Gazetesi'nde 17-18-19-20-21 Kasım 2008 tarihlerinde ''...(1-2-3-4-5)" başlıklarıyla davalı ... tarafından kaleme alınan yazılar nedeniyle kişilik haklarının saldırıya uğradığını belirterek, manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar ise, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu yayınlar ile davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı gerekçesiyle manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne ve hüküm özetinin davalı şirkete ait yayının yapıldığı gazetede yayınlanmasına karar verilmiştir.

Dava konusu haberin yayınlandığı tarihte yürürlükte olan 5187 sayılı Basın Kanunu’nun 13. maddesinde “Basılmış eserler yoluyla işlenen fiillerden doğan maddi ve manevi zararlardan dolayı süreli yayınlarda, eser sahibi ile yayın sahibi ve varsa temsilcisi, süresiz yayınlarda ise eser sahibi ile yayımcı, yayımcının belli olmaması halinde ise basımcı müştereken ve müteselsilen sorumludur.” şeklindeki düzenleme ile yazı işleri müdürü sorumlular arasında sayılmamıştır. Şu durumda, davalı ... yönünden husumet nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken hükmedilen tazminat ile sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı-birleşen dosya davalısı ... ile ... ve Matbaacılık A.Ş'nin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Davacı, davalıların yaptıkları yayın nedeniyle kişilik haklarının saldırıya uğradığını ileri sürerek manevi tazminat ile birlikte karar özetinin de yayınlanmasına karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, istem aynen kabul edilmiştir. Borçlar Kanunu’nun 49. maddesinde hakimin tazminatın ödenmesi yerine diğer bir yaptırıma veya ilave bir yaptırıma karar verebileceği gibi saldırıyı kınayan bir hüküm de kurabileceği öngörülmüştür. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesinde ise yasanın takdir hakkı tanıdığı durumlarda hakimin somut olaydaki olguları gözeterek hak ve adalete göre karar vereceği belirtilmektedir.

Buna göre, hakimin davaya konu olan uyuşmazlıkların çözümünde uygulanacak yaptırımları serbestçe takdir edebileceği ancak bu yaptırımın somut olay itibariyle hak ve adalete de uygun olması gerektiği anlaşılmaktadır.

Davaya konu edilen olayda, mahkemece istenen tazminatın hüküm altına alınması ile, davalıların hukuka aykırı eylemlerinin sabit olduğu belirlenmiş, böylece hem hukuka aykırılığın saptanmış olması ve hem de yararına tazminata hükmedilmekle davacının tatmin duygusu sağlanmış bulunmaktadır. Somut olayın özelliğine, haberin verildiği tarih üzerinden uzun bir sürenin geçmiş bulunmasına ve Borçlar Kanunu’nun 49/2. maddesindeki ölçüler de esas alındığında ayrıca yayına da karar verilmiş olması da bozma nedenidir.