Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2016/16450 K.2019/987

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 08/12/2014 gününde verilen dilekçe ile 2330 sayılı Kanun'a dayalı rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 17/03/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, 2330 sayılı Kanun’a dayalı rücuen tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının aracıyla geri geri gelirken dava dışı polis memurunu hayati tehlike geçirecek şekilde yaraladığını, dava dışı polis memuruna 2330 sayılı Kanun gereğince nakdi tazminat ödendiğini belirterek kurumca ödenen tazminatın davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, mahkemece meydana gelen trafik kazasında davalı ile dava dışı polis memurunun kusur durumu belirlenmeden karar verilmiş olduğu anlaşılmaktadır. Rücu davalarında kural, kişilerin kusurları oranında sorumlu tutulmaları esasıdır. Şu durumda mahkemece, davalının kusur oranı belirlenerek sonuca gidilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesis edilmiş olması doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekir.