Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2017/3937 K.2019/3221

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 25/03/2015 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 22/02/2017 günlü karara karşı davacı tarafın istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede; başvurunun kabulü ile davanın kısmen kabulüne dair verilen 23/05/2017 günlü ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi kararının Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362/1-a maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 6763 sayılı Kanunun 44. maddesiyle HMK’ya eklenen Ek-Madde 1’de öngörülen yeniden değerleme oranı dikkate alındığında 2017 yılı için 41.530,00 TL dir.

HMK 362/1-a ve 362/2. maddeleri gereğince temyiz edenin sıfatına göre hükmedilen ya da mahkemece kabul edilmeyen bölümünün miktar veya değeri 41.530,00 TL’yi geçmeyen davalara ilişkin bölge adliye mahkeme kararlarının temyizi kabil değildir.

Somut olayda, davacı 100.000,00 TL manevi tazminat isteminde bulunmuş, ilk derece mahkemesince davanın reddine karar verilmiş bu karara karşı davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece mahkemesinin verdiği hüküm kaldırılarak 15.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmiştir. Anılan karara karşı davalı vekili temyiz yoluna başvurmuştur.

Temyize konu edilen miktarın 15.000,00 TL olması nedeniyle, Bölge Adliye Mahkemesi’nin kararı kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyizinin istenilmesi halinde, Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi tarafından bu konuda temyiz dilekçesinin reddine karar verilebileceği gibi, verilmemiş olması halinde Yargıtay’ca da temyiz isteminin reddine karar verilebilecektir. Bu nedenle, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddi gerekmiştir.