Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2017/5152 K.2018/3292

Davacı ...Ş. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Müsteşarlığı aleyhine 14/10/2016 gününde verilen dilekçe ile rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 31/05/2017 günlü karara karşı davalı tarafın istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede; istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen 20/10/2017 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, indirimli tarifeden faydalanan dava dışı üçüncü kişi tarafından açılan davada kabul edilip ödenen paranın rücu yolu ile geri alınması istemine ilişkindir.

Davacı vekili; müvekkili şirketin, turizm teşvik belgesi sahibi olan dava dışı şirkete, davalı ... Müsteşarlığı’nın yazısı üzerine indirimli tarife yerine normal tarife uygulanması nedeniyle, dava dışı şirketin açtığı dava sonunda, normal tarife ile indirimli tarife arasındaki farkı ödemek zorunda kaldığını, bu suretle zarara uğradığını belirterek, ödenen tutarın ödemeye neden olan davalıdan rücu yolu ile alınmasını istemiştir.

Davalı ... vekili; davanın süresinde açılmadığını, alacağın zamanaşımına uğradığını belirterek davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükme karşı, davalı vekili tarafından istinaf talebinde bulunulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; alınan bilirkişi raporunda rücu kapsamının hukuki denetime elverişli bir şekilde belirlenmiş bulunmasına göre, ilk derece mahkemesinin kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

08/06/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 637 sayılı Ekonomi Bakanlığı'nın Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin geçici 2. maddesinin 1. fıkrasında “Bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihte Dış Ticaret Müsteşarlığı merkez, taşra ve yurtdışı teşkilatları ile Hazine Müsteşarlığından Bakanlığa devredilen Yabancı Sermaye Genel Müdürlüğü ile Teşvik ve Uygulama Genel Müdürlüğüne ait her türlü taşınır, taşıt, ..., gereç ve malzeme, her türlü borç ve alacaklar,

yazılı ve elektronik ortamdaki her türlü kayıtlar ve diğer dokümanlar ile kadro ve pozisyonlarda bulunan personel hiçbir işleme gerek kalmaksızın Ekonomi Bakanlığına devredilmiş sayılır.

Mülkiyeti Hazineye ait veya Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazlardan Maliye Bakanlığınca, Dış Ticaret Müsteşarlığına tahsis edilmiş taşınmazlar hiçbir işleme gerek kalmaksızın tahsis amacında kullanılmak üzere Ekonomi Bakanlığına tahsis edilmiş sayılır.” hükmü ve yine bu Kanun Hükmünde Kararname'nin geçici 2. maddesinin 6. fıkrasında ise “Mevzuatta Dış Ticaret Müsteşarlığına, İhracatı Geliştirme ...

Merkezine ve Hazine Müsteşarlığının bu Kanun Hükmünde Kararname ile Ekonomi Bakanlığına devredilen birimlerinin görevleri nedeniyle Hazine Müsteşarlığına yapılmış olan atıflar Ekonomi Bakanlığına yapılmış sayılır.” hükmü yer almaktadır.

Eldeki davanın açıldığı tarihte yürürlükte olan bu hüküm gereğince, Hazine Müsteşarlığı’nın her türlü borç ve alacakları hiçbir işleme gerek kalmaksızın Ekonomi Bakanlığı'na devredildiğinden, mahkemece, Ekonomi Bakanlığı’nın usule uygun biçimde davaya dahil edilip taraf teşkili sağlandıktan sonra davaya devam edilmesi gerekirken Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı aleyhine sonuçlandırılması doğru olmadığından davalının istinaf başvurusunun Bölge Adliye Mahkemesince kabulü yerine reddi doğru değildir. Bu nedenle, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak ilk derece mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.