Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2017/647 K.2018/784

Kanunu'nun 353/1-b(2) maddesi gereğince kabulüne ve ilk derece mahkemesi olan ...

8. Asliye Hukuk Mahkemesinin 29/09/2016 gün ve 2015/23-2016/384 sayılı kararına karşı davacılar vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen 14/12/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, yayın yoluyla kişilik haklarının ihlalinden kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir.Davacılar vekili; ... Gazetesi'nin 14/03/2014 tarihli nüshasının 9. sayfasında, ayrıca gazeteye ait ...adlı internet sitesinde ... şemada 1 numara'' başlığıyla yayınlanan haberde sözde örgütün kara para aklayan üyeleri olarak gösterildiklerini, kullanılan ifadelerin de kişilik haklarına saldırı oluşturduğunu belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuşlardır.Davalılar vekili;

şemanın ... isimli ... hesabına ait olup görünür gerçeğe uygun olduğunu, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.İlk Derece Mahkemesince, basının haber verme hakkı sınırları içinde yayın yapıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.Hükme karşı, davacılar vekili tarafından istinaf talebinde bulunulmuştur.Bölge Adliye Mahkemesince; habere herhangi bir yorum katılmadığı, basın özgürlüğü kapsamında olduğu, tazminat koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş;

hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir.

Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir.

Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez.

Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır.

Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır.

O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.Davaya konu haber ve açıklanan ilkeler birlikte değerlendirildiğinde; yayında davacıların bir kısmının ismine, bir kısmının ise fotoğrafına yer verilmesi, dava konusu haberde kullanılan ifadelerin içeriği ile söz konusu yayın davacıların kişilik haklarına saldırı oluşturacak niteliktedir.

O halde davacılar yararına uygun miktarda manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.