Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2018/1198 K.2019/5360

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 14/12/2012 gününde verilen dilekçe ile trafik kazasından kaynaklanan yaralanmaya bağlı tedavi giderine ilişkin maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın davalı SGK yönünden kısmen kabulüne, kısmen kabulüne karar verilen miktar yönünden diğer davalılar hakkındaki davanın reddine, kalan miktar yönünden konusu kalmayan davada karar verilmesine yer olmadığına dair verilen 05/04/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı SGK ve davalı KGM vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalılar Sosyal Güvenlik Kurumu ve Karayolları Genel Müdürlüğünün aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalılar Sosyal Güvenlik Kurumu ve Karayolları Genel Müdürlüğünün diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, trafik kazasından kaynaklanan yaralanmaya bağlı tedavi giderine ilişkin maddi tazminat davasıdır. Mahkemece, davalı SGK yönünden istemin kısmen kabulü ile belgeli tedavi gideri olan 9.147,60 TL nin davalı SGK dan tahsiline, bu miktar yönünden sorumluluğu bulunmayan diğer davalılar yönünden davanın reddine, kalan 4.069,65 TL lik talep yönünden ise davadan sonra sigorta şirketleri tarafından yapılan ödeme nedeniyle konusuz kalan davada karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; hüküm, davalılar Sosyal Güvenlik Kurumu ve ... vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, 01/05/2008 tarihinde davalının geçirmiş olduğu trafik kazası sonucu yaralanıp sakat kaldığını, geçici ve sürekli işgöremezlik tazminatı ve tedavi giderine ilişkin olarak kazaya karışan araçların sigorta şirketleri aleyhine ticaret mahkemesinde açtıkları davada tedavi giderine ilişkin taleplerinin 6111 sayılı Kanunun 59. maddesi ile 2918 sayılı Kanunun 98. maddesinde yapılan değişiklik gereğince tedavi giderinden Sosyal Güvenlik Kurumunun sorumlu olduğu gerekçesiyle reddedildiğini, tedavi giderinin ödenmesi amacıyla 16/05/2012 tarihinde davalı ...

Kurumuna yaptıkları başvuru sonucunda bir ödeme yapılmaması nedeniyle eldeki davayı Sosyal Güvenlik Kurumuna ve kazaya karışan aracın sürücüsü ve işleteni olarak diğer davalılar Ahmet Uğurel ve Karayolları Genel Müdürlüğüne yönelttiklerini belirterek, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 13.217,25 TL tedavi giderine ilişkin zararın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece; hükme esas alınan bilirkişi raporunda, 2918 sayılı Kanunun 98. maddesi kapsamında davalı ...

Kurumunun sorumlu olduğu tedavi giderinin 9.147,60 TL olarak hesaplandığı, bu miktar itibari ile anılan davalının sorumlu olduğu, diğer davalılara karşı bu miktar yönünden davanın reddedildiği, dava sırasında sigorta şirketleri tarafından ödendiği davacı tarafından beyan edilen bakiye kısım yönünden ise konusuz kalan istem yönünden karar verilmesine yer olmadığı gerekçesiyle, davalı SGK yönünden istemin kısmen kabulü ile belgeli tedavi gideri olan 9.147,60 TL nin davalı SGK dan tahsiline, bu miktar yönünden sorumluluğu bulunmayan diğer davalılar yönünden davanın reddine,

kalan 4.069,65 TL lik talep yönünden ise konusuz kalan davada karar verilmesine yer olmadığına, 1.800,00 TL vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine, 1.800,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine karar verilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 326/2 maddesi gereğince; kural olarak yargılama giderleri, davadaki haklılık oranına göre haksız çıkan tarafa yüklenir. Ancak Kanunun 331/1. maddesinde, "...Davanın konusuz kalması sebebiyle davanın esası hakkında bir karar verilmesine gerek bulunmayan hallerde, hakim, davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderlerini takdir ve hükmeder…"

Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 6. maddesi uyarınca; “Anlaşmazlık, davanın konusuz kalması, feragat, kabul, sulh veya herhangi bir nedenle; ön inceleme tutanağı imzalanıncaya kadar giderilirse, Tarife hükümleriyle belirlenen ücretlerin yarısına, ön inceleme tutanağı imzalandıktan sonra giderilirse tamamına hükmolunur."

Ayrıca Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 3/2. maddesi uyarınca “Müteselsil sorumluluk da dahil olmak üzere, birden fazla davalı aleyhine açılan davanın reddinde, ret sebebi ortak olan davalılar vekili lehine tek, ret sebebi ayrı olan davalılar vekili lehine ise her ret sebebi için ayrı ayrı avukatlık ücretine hükmolunur.” şeklinde düzenleme bulunmaktadır.

Dosya kapsamından; öncelikle AAÜT 3/2 uyarınca mahkemece Sosyal Güvenlik Kurumu yönünden kısmen ret, diğer iki davalı yönünden esastan ret ve tüm davalılar yönünden konusuz kalma nedeniyle ret kararları açısından ret sebepleri farklı olup, ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, tüm davalılar yararına tek vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamıştır.

Ayrıca kısmen kabul kararı verilen 9.147,60 TL lik bölüm yönünden davacı yararına hükmedilen vekalet ücretinin, aleyhine karar verilen Sosyal Güvenlik Kurumundan alınmasına karar verilmesi gerekir.

Zira, tedavi gideri istemi yönünden davanın açıldığı tarihte davalılar ... ve ...’in 6111 sayılı Kanunla 2918 sayılı Kanunun 98. maddesinde yapılan değişiklik nedeniyle sorumlulukları da bulunmadığından, davanın açıldığı tarihteki haklılık durumuna göre bu davalılar aleyhine vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamıştır.

Tedavi giderine ilişkin dava dışı sigorta şirketleri tarafından yapılan ödeme nedeniyle konusuz kalan 4.069,65 TL lik bölüm yönünden ise tüm davalılar yararına vekalet ücreti takdir edilmelidir. Mahkemece, yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler gözetilmeyerek, tüm davalılar yönünden vekalet ücretine ilişkin tek bir hüküm kurulması doğru olmamıştır.

Ne var ki, belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, mahkeme kararının, 6217 sayılı Kanun'un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.