Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2018/1408 K.2019/4889

Davacılar ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 22/06/2015 gününde verilen dilekçe ile ölüm ve cismani zarar sebebiyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/05/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili ve davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacıların diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, ölüm ve cismani zarar nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacılar vekili; davalının kusuruyla sebebiyet verdiği trafik kazasında müvekkillerinin desteği Hakan Batlıcanlı'nın hayatını kaybettiğini, davalı hakkında taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçundan ceza yargılamasının yapıldığını, davacıların bu olay nedeni ile derin üzüntü ve elem duyduklarını belirterek manevi tazminat talebinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; ceza yargılaması kapsamında düzenlenen Adli Tıp Kurumu raporu ile davalının kazanın oluşumunda asli kusurlu bulunduğu, davacıların ölenin anne-baba ve kardeşleri olduğu, tüm davacıların mirasbırakanın ölümü üzerine manen acı ve üzüntü duydukları gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Olay tarihinde yürürlükte bulunan Türk Borçlar Kanunu’nun 56. maddesi (818 sayılı BK 47. maddesi ) hükmüne göre hâkimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para miktarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır.

Bir ceza olmadığı gibi mal varlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar açıkça gösterilmiştir.

Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayın gerçekleşme şekli, tarafların kusur durumları, olay tarihi ve diğer ilkeler gözetildiğinde davacılar lehine hükmedilen manevi tazminat miktarı azdır. Daha üst seviyede tazminata hükmedilmesi gerekir.