Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2018/2823 K.2020/1904

Davacı Maliye Hazinesine izafeten ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 29/11/2011 gününde verilen dilekçe ile 2820 sayılı Siyasi Partiler Kanunu'nun 107. maddesine dayalı alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 13/11/2012 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, 2820 sayılı Siyasi Partiler Kanunu’nun 107. maddesine dayalı alacak istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

21/12/2011 tarih ve 28149 sayılı Resmi Gazete’de yayınlanan ve karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 12. maddesi gereğince; “(1) Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, (yedinci maddenin ikinci fıkrası, dokuzuncu maddenin birinci fıkrasının son cümlesi ile onuncu maddenin son fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla) Tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir. (2) Şu kadar ki asıl alacak miktarı 3.333,33 TL ye kadar olan davalarda avukatlık ücreti, tarifenin ikinci kısmının, ikinci bölümünde, icra mahkemelerinde takip edilen davalar için öngörülen maktu ücrettir. Ancak bu ücret asıl alacağı geçemez.”

Mahkemece davanın kabulü ile 2.052,88 TL'nin davalıdan tahsiline karar verildiğine göre, davacı lehine hükmedilen vekalet ücretinin karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin yukarıda açıklanan maddesi uyarınca 400,00 TL olması gerekirken, 246,34 TL şeklinde eksik vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamıştır. Ne var ki belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, mahkeme kararının, 6217 sayılı Kanun'un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.