Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2018/3391 K.2020/2609

Davacı ... AŞ vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Müsteşarlığı aleyhine 14/10/2016 gününde verilen dilekçe ile rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 31/05/2017 günlü karara karşı davalı vekilinin istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede; istinaf başvurusunun kısmen kabulüne, ... 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/466 esas, 2017/207 karar sayılı kararının HMK'nın 353/1-b.2 maddesi uyarınca kaldırılarak, davanın kısmen kabulüne dair verilen 23/01/2018 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, rucüan tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hükme karşı davalı vekili tarafından istinaf talebinde bulunulmuştur. Bölge adliye mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362/1-a maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 6763 sayılı Kanunun 44. maddesiyle HMK’ya eklenen Ek-Madde 1’de öngörülen yeniden değerleme oranı dikkate alındığında 2018 yılı için 47.530,00 TL dir.

6100 sayılı Hukuk Muhakameleri Kanunu’nun 362/1-a ve 362/2. maddeleri gereğince temyiz edenin sıfatına göre, hükmedilen ya da mahkemece kabul edilmeyen bölümünün miktar veya değeri 47.530,00 TL'yi geçmeyen davalara ilişkin bölge adliye mahkeme kararlarının temyizi kabil değildir.

Bu nedenle, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddi gerekmiştir.