Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2019/1131 K.2019/5245

Davacı ... Müdürlüğüne izafeten ... Orman İşletme Müdürlüğü vekili Avukat ...tarafından, davalı ... aleyhine 04/12/2012 gününde verilen dilekçe ile 6831 sayılı Yasa uyarınca ağaçlandırma gideri ve tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 04/12/2018 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesinde; dava, 6831 sayılı Orman Kanunu’na muhalefet nedeniyle ağaçlandırma gideri ve tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçeli karar başlığına dava tarihi olarak 04/12/2012 yazılması gerekirken 08/05/2018 yazılmış olmasının maddi hatadan kaynaklandığı ve mahallinde düzeltilebileceği anlaşılmakla, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Davacı vekili; davalının ormanda açma yapmak suretiyle orman örtüsünü tahrip ettiğini belirterek, 6831 sayılı Yasanın 113. maddesi uyarınca tazminat ve 114. maddesi uyarınca ağaçlandırma gideri zararının giderilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı, dava konusu orman alanında açma yaptığına ilişkin iddiaların yerinde olmadığını belirterek, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; bozma ilamına uyulmasına karar verilerek istemin reddine karar verilmiştir.

Davacı tarafından, tazminat ve ağaçlandırma gideri olarak toplam 37.058,65 TL’nin ödetilmesi istenilmiş, mahkemece, istemin reddine karar verilmiştir. Mahkemece, reddedilen istem üzerinden karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT nin 13/1. maddesi uyarınca hesaplanan vekalet ücretinin, tarifenin üçüncü kısmına göre nispi olarak belirlenmesi gerekirken maktu vekalet ücretine hükmedilmiş olması doğru değildir. Belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, mahkeme kararının 6217 sayılı Kanun'un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438/7 maddesi gereğince düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.